تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۰

با قوّت پیل‌، مور می‌باید بودبا مُلک دو کون‌، عور می‌باید بود
وین طرفه نگر که حدّ هر آدمی‌ییمی‌باید دید و کور می‌باید بود