شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که به خاطر چیزی ارزشمندتر از باغهای بهشتی، حاضر نیست به گناهی تن بدهد. او به رسمها و اعتقادات دیگران اهمیت نمیدهد و تا زمانی که زنده است، حاضر نیست به چیزهای بیارزش و سطحی فکر کند.
من توبهٔ عامی، به گناهی نخرمصد باغ چو خلدش، به گیاهی نخرم
هوش مصنوعی: من به خاطر اشتباهاتم هیچگاه به چیزی که بهشت را به یاد بیاورد، فکر نمیکنم و آن را خریداری نمیکنم.
این ردّ و قبول خلق و این رسم و رسومتا جان دارم، به برگ کاهی نخرم
هوش مصنوعی: افرادی که مرا قبول دارند و یا رد میکنند، و همچنین آداب و رسوم این دنیا، برای من آنقدر بیارزشند که حتی حاضر نیستم به بهای یک برگ کاه، به آنها اهمیت بدهم.