شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: شاعر به توصیف مردی میپردازد که با وجود داشتن دردها و اندوههای فراوان، هیچگاه آنها را با دیگران در میان نمیگذارد و به ظاهر آرام است. او از احساساتش سخنی نمیگوید و همه چیز را در دل نگه میدارد.
فرّخ دل آن که مُرد حیران و نگفتصد واقعه داشت، کرد پنهان و نگفت
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که در زندگیاش دچار حیرت و شگفتیهایی بوده، اما هیچگاه آنها را برای کسی بازگو نکرده و در دل خود نگه داشته است.
دردِ تو نگاه داشت در جان و نگفتاندوه تو کرد ورد پایان و نگفت
هوش مصنوعی: درد و اندوه تو در دل من وجود دارد، اما من نمیخواهم آن را بیان کنم؛ چون آنچه که مرا اذیت میکند، به کلام من نمیآید.