تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۷

چون برفکنند از همه چیزی سرپوشچون دیگ درآید همه عالم در جوش
چون مینتوان کرد به انگشت نشانانگشت به لب باز همی دار خموش