شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که انسان در زندگی خود به خاطر مشغله‌های روزمره و دغدغه‌های نفس، از درک و شناخت حقیقت و الهی بودن خود غافل می‌شود. شاعر با ابراز تأسف می‌گوید که انسان‌ها به جستجوی نامتناهی و عمیق نمی‌پردازند و در عوض، صرفاً درگیر دنیا و ظواهر آن هستند و نمی‌توانند به عمق وجود خود و نقاشی که در پس‌زمینه‌ی زندگی‌شان هست، دست یابند.
نه جان تو با سرّ الاهی پرداختنه در طلب نامتناهی پرداخت
هوش مصنوعی: نه روح تو به رازهای الهی نزدیک شد و نه در پی چیزی بیپایان رفت.
دردا که به نفس آنچنان مشغولیکز نقش به نقّاش نخواهی پرداخت
هوش مصنوعی: افسوس که آنچنان درگیر نفس خود هستی که دیگر توجهی به هنر خلق و نقاشی نخواهی داشت.