شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات میگوید که جان و دل او هرگز آرامش و شادی حقیقی را باز نخواهند یافت. او به تصویر مرغی اشاره میکند که دلش پر از شوق و هیجان است و تنها زمانی که به آرامش و جایگاه واقعیاش برسد، میتواند آرام شود.
نه جان رهِ جانفزای خود یابد بازنه دل درِ دلگشای خود یابد باز
هوش مصنوعی: نه جان هیچ راهی برای بازگشت به سرزمین دلانگیز خود پیدا میکند و نه دل میتواند درِ دلگشای خود را دوباره بگشاید.
مرغِ دل شوریدهٔ من آرامیوقتی گیرد که جای خود یابد باز
هوش مصنوعی: پرندهٔ دل آشفتهٔ من زمانی آرام میگیرد که به جای خود برگردد.