تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲۵

گر مَردِ رهی، میانِ خون باید رفتوز پای فتاده، سرنگون باید رفت
تو پای به ره درنِه و از هیچ مپرسخود راه بگویدت که چون باید رفت