شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره دارد که انسان باید از هر چیز ناپسند و پراکنده‌ای دوری کند تا به حالت کامل و حقیقی خود دست یابد. او می‌گوید اگر کسی بخواهد از ذات خود و از زندگی حقیقی‌اش بهره‌مند شود، باید از چیزهایی که او را دور می‌کند بمیرد و دوباره زنده شود. این به معنای رهایی از تعلقات و محدودیت‌هاست تا بتواند به سوی کمال حرکت کند.
تا هیچ پراکنده توانی بودنحقّا که اگر بنده توانی بودن
هوش مصنوعی: اگر بتوانی در فضایی پراکنده و آزاد باشی، در واقع توانستهای به مقام بندگی دست یابی.
از یک یک چیز میبباید مردنتا بوک بدو زنده توانی بودن
هوش مصنوعی: برای اینکه بتوانی به حقیقت زنده بمانی، باید از برخی چیزها بگذری و آنها را رها کنی.