شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به رابطه بین انسان و معشوق اشاره دارد. شاعر می‌فرماید که وقتی معشوق (یا خدا) در کنار ما نیست، حالتی از بی‌محتوایی و کفر به ما دست می‌دهد. در واقع، او به این نکته می‌پردازد که نبود معشوق باعث سردرگمی و فقدان معنا می‌شود و تأکید می‌کند که در غیاب او، انسان دیگر نمی‌تواند به راستی و صداقت در زندگی پایبند باشد.
تا با تو، تویی بود، کجا گیری تواز کس سخنی به صدق نپذیری تو
هوش مصنوعی: تا وقتی که تو خودت را با من مقایسه میکنی، هیچوقت نمیتوانی از هیچکس سخنی را بهراستی قبول کنی.
هر لحظه که بیحضور او خواهی بودکافر میری آن دم اگر میری تو
هوش مصنوعی: هر زمانی که در غیاب او هستی، در واقع کافر میشوی، اگر هم در آن لحظه بروی.