تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۲

ترسم که چو بیش ازین جهانت ندهنداز بهر زمین شدن زمانت ندهند
هرکار که میببایدت کرد بکنیعنی دم واپسین امانت ندهند