شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این بیت شعر بیانگر حسرت و اندوه شاعر از گذر زمان و بی‌نتیجه بودن عمر اوست. او می‌گوید که در خواب غفلت زندگی کرده و حالا که زمان گذشته و موهایش سفید شده، دلش حزن و اندوه را حس می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که تنها درد و حسرت از عمرش به جا مانده و هیچ دستاوردی نداشته است.
دردا که ز خواب بس دل غافل ماتا موی سپید شد سیه شد دل ما
هوش مصنوعی: ای کاش که از خواب غفلت بیدار میشدیم، دردناک است که در غفلت گذر عمر باعث شده دل ما تیره و تار شود و اکنون با گذشت زمان، موهایمان هم سفید شده است.
دردا و دریغا که به جز درد و دریغحاصل نامد ز عمر بیحاصل ما
هوش مصنوعی: آه از اینکه در زندگی ما جز درد و نارضایتی چیزی به دست نیامد و عمر ما بیثمر گذشت.