شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر آن است که انسانها به دلیل آز و طمع و همچنین حرص و حسد دچار خفت و تلاطم میشوند و در پی این خواستهها عمر خود را هدر میدهند. در نهایت، این غفلتها و زیانها را پشت سر گذاشته و به سمت فراموشی میروند.
از آز و طمع بیخور و خفتیم همهوز حرص و حسد در تب وتفتیم همه
هوش مصنوعی: از آرزوها و طمع دوری کن، چرا که همه ما در خوابآلودگی هستیم. ما از حرص و حسادت در آتش احساسات میسوزیم.
چیزی که شد اندر پی آن ضایع عمرضایع بگذاشتیم و رفتیم همه
هوش مصنوعی: چیزی که باعث هدر رفتن عمر ما شد، از دست دادیم و به راه خود ادامه دادیم.