تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۴

هر خاک که در جهان کسی فرسوده استتنهاست که آسیای چرخش سوده است
هر گرد که بر فرق عزیز تو نشستمفشان، که سر و فرق عزیزی بوده است