شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، سخن از دی خاکی است که به تندی با شاعر صحبت می‌کند و به او می‌گوید که زیر پاهایش افتاده است. شاعر در پاسخ اعلام می‌کند که او نیز تجربه‌ای مشابه داشته و گفتگو با شخص مقابل را ناشی از ناآگاهی او می‌داند و به او هشدار می‌دهد که روزی خود نیز با شرایط مشابهی روبرو خواهد شد.
دی خاک همی نمود با من تندیمیگفت که زیر قدمم افکندی
هوش مصنوعی: زمین با من با تندی صحبت میکرد و میگفت که تو زیر پاهای من را قرار دادهای.
من همچو تو بودهام، تو خوش بیخبریزودا که تو نیز این کمر بربندی
هوش مصنوعی: من هم مثل تو بودهام، اما تو خبری از این موضوع نداری. کاش میدانستی که تو هم روزی به این حالت دچار خواهی شد.