شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از دلتنگی و فقدان معشوق سخن می‌گوید و بر این نکته تأکید دارد که رفتن او باعث نابودی عاشق شده است. او به زیبایی معشوق که مانند سرو بلندی است اشاره می‌کند و می‌گوید که سایه سنگین او بر دل و زندگی عاشق افتاده است. در نهایت، عشق و زیبایی معشوق را با تابش نور ماه بر خاک مقایسه می‌کند، اما این زیبایی به خاطر دوری او در غم و اندوه تبدیل شده است.
ای رفته و ما را به هلاک آوردهوان سرو بلند در مغاک آورده
هوش مصنوعی: ای کسی که رفتهای و ما را به نابودی کشاندهای، و آن درخت بلند را در چاهی عمیق انداختهای.
بر خاک تو ماهتاب میتابد و توآن روی چو ماه را به خاک آورده
هوش مصنوعی: بر روی زمین تو نوری مانند نور ماه میتابد و تو آن چهره زیبا و درخشان را به خاک آوردهای.