شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس درد و ناامیدی ناشی از فقدان محبوب صحبت می‌کند. او توصیف می‌کند که بدون وجود محبوب، خاک و گل‌ها نیز تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و زیبایی‌شان کم شده است. در حقیقت، وجود محبوب برای شاعر بسیار مهم و حیاتی است و بی او، اندوه و غم در دلش نشسته است.
رفتی تو به خاک و یاسمن بی تو رسیدگل نیز، دریده پیرهن، بی تو رسید
هوش مصنوعی: تو رفتی و در absence تو حتی گل‌ها هم در رنج و اندوه به سر میبرند. گل‌ها و طبیعت بدون تو زیباترین حالت خود را از دست دادهاند و حسرت حضور تو را دارند.
گلزار شود خاکِ تو از خونِ دلمگر برگویم آنچه به من بی تو رسید
هوش مصنوعی: اگر من بگویم آنچه بر من بدون تو گذشته، خاکِ تو به خاطر اشکهایم گلزار خواهد شد.