شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از رهایی از خودخواهی و نفس‌پرستی سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که برای رسیدن به حقیقت و زیبایی، باید از مقام و خودی که به آن چسبیده‌ایم، دست برداریم. با وجود اینکه در گذشته تلاش کرده‌ایم با استقامت و شجاعت به حضور در حقایق نزدیک شویم، امروز از عجز و ناتوانی خود در این راه، تسلیم شده و خود را به خاک و ذلت انداخته‌ایم.
تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیمخود را ز نظر چو خاک در بفکندیم
هوش مصنوعی: وقتی که جامهٔ سروری را از سر برداشتیم، خود را مانند خاک زیر نظر دیگران پنهان کردیم.
هر چند زلاف،تیغ بر میغ زدیمامروز ز عجز خود، سپر بفکندیم
هوش مصنوعی: اگرچه با موهای به هم ریخته، به مبارزه پرداختم، اما امروز از روی ناتوانی، تسلیم شدم و دست از جنگ برداشتم.