شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات، احساس ناامیدی و بی‌خیالی را بیان می‌کند. او نه امیدی به آینده دارد و نه راهی برای بازگشت به زندگی‌اش می‌بیند. در مقابل معشوق، به شدت ناتوان و درمانده است و نمی‌داند چگونه می‌تواند با درد و رنجش کنار بیاید. در نهایت، او در میان این ناامیدی خود را مانند آتش تحت فشار می‌بیند که در شرایط سخت در حال سوختن است.
نه دل دارم نه چشم ره بین چکنمدرمانده نه دنیی و نه دین چکنم
هوش مصنوعی: من نه دل دارم و نه چشمی که راه را ببینم، در این وضعیت درمانده هستم و نه از دنیا هیچ دارم و نه از دین، نمیدانم چه کنم.
نه سوی تو راهست و نه سوی دگرانسیلی است بر آتش من مسکین چکنم
هوش مصنوعی: نه به سمت تو میتوانم بروم و نه به سمت دیگران. من عاجز و بیچارهام، و حالا فقط میتوانم مانند آبی بر آتش، دردی را که دارم تحمل کنم.