شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که به او نزدیک شود و با او ملاقات کند. او به شدت در جستجوی معشوق است و از سردرگمی خود در کوچه‌ها سخن می‌گوید. شاعر به او می‌گوید که اگر پادشاهی، پس چگونه بر درویش (آدمی نیازمند و بی‌چیز) وارد می‌شود؟ در نهایت، انتظار دارد که معشوق‌اش هر چه زودتر به او بپیوندد.
گفتم به بر سوختهٔ خویش آییتو پادشهی کی بر درویش آیی
هوش مصنوعی: به او گفتم که ای پادشاه، آیا به دیدن کسی که در آتش سوخته و آسیب دیده آمدهای؟ این فرد درویش است و تو چه زمانی به سراغ او میروی؟
سرگشته همی روم به هر کوچه فرودتابوک به یک کوچه توام پیش آیی
هوش مصنوعی: من در گمراهی و حیرت به هر کوچه و خیابانی میروم، اما در این حال همیشه امید دارم که تو در یکی از این کوچه‌ها جلویم بیایی.