شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به دو دلی و تردید در احساساتش اشاره می‌کند. او گاهی این احساس را دارد که مانند یک قلندر (صوفی) بی‌پروا نعره می‌زند و گاهی در مسجد، مکانی مقدس، حضور دارد. او نشان می‌دهد که اگر جان و دلش را نیز فدای عشق کند، همچنان از محبت و عشق به معشوقش دست برنخواهد داشت و در کنار او خواهد بود.
گه نعره زن قلندرت خواهم بودگه در مسجد مجاورت خواهم بود
هوش مصنوعی: گاهی میخواهم مانند یک قلندر با صدای بلند فریاد بزنم و گاهی دیگر دوست دارم در مسجد و کنار آرامش و عبادت باشم.
گر جان و دلم به باد برخواهی دادمن از دل و جان خاکِ درت خواهم بود
هوش مصنوعی: اگر بخواهی جان و دلم را به باد بدهی، من هم از عمق دل و جانم، خاک درگاه تو خواهم بود.