شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که چگونه کسی او را تشنه و گرسنه نگه می‌دارد و حتی از دادن نیازهای ضروری به او پرهیز می‌کند. با وجود درخواست‌های مکرر او، نه تنها پاسخی نمی‌گیرد بلکه بیشتر در حسرت و ناامیدی باقی می‌ماند. این احساس ناکامی و بی‌پاسخی نشان‌دهندهٔ عمیق‌ترین درد و تنهایی شاعر است.
تشنه بکشد مرا و آبم ندهدمخمور خودم کند شرابم ندهد
هوش مصنوعی: تشنگی من را به کام مرگ میکشاند، اما آبی به من نمیدهد. حالتی مست و سرخوش پیدا میکنم، اما مرا از شراب محروم می‌کند.
چندانکه بگویمش یکی ننیوشدچندانکه بخوانمش جوابم ندهد
هوش مصنوعی: هر چه به او بگویم، توجهی به حرفهایم نمیکند و حتی وقتی چیزی را برایش میخوانم، باز هم پاسخی به من نمیدهد.