شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر به حرکت دائمی شب و روز اشاره می‌کند که مانند یک پرگار می‌گردند. اما این گردش، هیچ فایده‌ای ندارد چون همیشه در یک جا باقی می‌مانند و تغییر واقعی ایجاد نمی‌کنند. شاعری از این واقعیت می‌خواهد بفهماند که اگرچه زمان همیشه در حال حرکت است، اما اگر به یک هدف یا مقصد نرسد، آن حرکت خود به تنهایی بی‌معناست.
ای بس که ز شوق چرخ دوّار بگشتسرگشته شب و روز چو پرگار بگشت
هوش مصنوعی: بسیاری از اوقات به خاطر شوق و هیجان، روز و شب مثل یک پرگار دور خود میچرخند و گم میشوند.
آن گشتن او چه سود چون پیوستهبر یک جایست اگرچه بسیار بگشت
هوش مصنوعی: حرکت و گشتن او چه فایده‌ای دارد، وقتی که همیشه در یک مکان ثابت است؛ هرچند که به نظر میآید خیلی جابهجا میشود.