شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این اشعار به ناپایداری و تغییرات زندگی اشاره دارند. می‌گوید که گاهی ما به حالتی جدا می‌شویم و گاهی به هم وصل می‌شویم. گاهی در قلب خود احساس آزادی می‌کنیم و گاهی خود را محدود می‌سازیم. در نهایت، با وجود اینکه هیچ‌کس را در این دو دنیا نمی‌یابیم که بتواند ما را درک کند، در دل خود را به همه می‌بندیم و به خوشی می‌نشینیم.
گاهی ببریدی و گهی پیوستیگاهی بگشادی و گهی در بستی
هوش مصنوعی: گاهی از هم جدا می‌شویم و گاهی به هم نزدیک می‌شویم؛ گاهی درها را به روی هم باز می‌کنیم و گاهی آنها را می‌بندیم.
چون در دو جهان نبود کس محرم تودر بر همه بستی و خوشی بنشستی
هوش مصنوعی: وقتی در دو جهان هیچ‌کس را نزد خود محرم نمیدیدی، همه را از خود راندی و به خوشی و آسایش پرداختی.