شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حسرت و اندوه عمیق شاعر نسبت به معشوق است. او هر شب با دلی غمگین به یاد اوست و احساس می‌کند که از شدت دلتنگی، آتش سوزان در دلش ایجاد شده است. شاعر از معشوق می‌خواهد که دیگر او را دچار درد و رنج نکند، زیرا دیگر نمی‌تواند این حجم از وابستگی و درد را تحمل کند.
شب نیست که دل حزین ندارم از تودر دل دمِ آتشین ندارم از تو
هوش مصنوعی: هر شبی که میگذرد، دل غمگینی از تو ندارم و در وجودم آتش عشق تو شعلهور نیست.
تا چند کنی خونِ جگر در چشمممن سوخته چشم این ندارم از تو
هوش مصنوعی: چقدر باید من را آزار دهی و غمگین کنی؟ من دیگر تاب تحمل این درد را از تو ندارم.