شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این چند بیت بیانگر احساس درد و رنج شاعر از جدایی و هجرت است. او از رانی (عزیزش) می‌خواهد که دیگر آزار ندهد و به او توجه کند، زیرا اگر این وضعیت ادامه یابد، ممکن است هر گونه اثری از او باقی نماند. شاعر از سوختن دلش به خاطر دوری سخن می‌گوید و از رانی می‌خواهد که دیگر او را در عذاب نگذارد.
تا کی رانی از در خود دربدرمتا کی سوزی ز آتش هجران جگرم
هوش مصنوعی: چرا تا همیشه از من دور هستی و مرا آشفتهحال میکنی؟ تا کی باید از درد فراق تو در درون بسوزم؟
آخر نظری کن که اگر بعد از اینخواهی که نظر کنی نیابی اثرم
هوش مصنوعی: اگر اکنون نگاهی به من بیندازی و بعد از این تصمیم بگیری که دوباره نگاهی بیندازی، دیگر اثری از من نخواهی یافت.