شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دو ویژگی سخن اشاره می‌کند: گاهی کلام او روح و نیروی تازه‌ای به او می‌بخشد و گاهی نیز رازهای درونی‌اش را فاش می‌کند. او بیان می‌کند که اگر کسی دلش را بگیرد، به جای آن هزاران دل به وی می‌دهد و اگر جانش را بگیرد، هزاران جان را در عوض به او خواهد بخشید. این ابیات نشان‌دهنده عمیق بودن احساسات و بخشندگی شاعر است.
گاهی به سخن قوت روانم بخشیگاهی به سحر راز نهانم بخشی
هوش مصنوعی: گاهی با گفتار خود روح و انرژی مرا تازه میکنی و گاهی با جادو کلماتت، رازها و ناگفتههای درونم را بیان میکنی.
گر دل ببری هزار دل باز دهیور جان ببری هزار جانم بخشی
هوش مصنوعی: اگر دل مرا بگیری، هزار دل دیگر میدهم و اگر جانم را بگیری، هزار جانم را به تو میدهم.