شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر ارادت و عشق عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که وجود معشوق در هر دو جهان (این جهان و جهان دیگر) حضور دارد و او خود را بدون معشوق ناتوان می‌بیند. حتی اگر معشوق عشق او را کم ارزش کند، این عشق برای او از هر چیزی مهم‌تر است و هیچ چیز نمی‌تواند از ارزش آن بکاهد.
هم بی دو جهان تویی و هم در دو جهانمن بیخویشم با تو بهم در دو جهان
هوش مصنوعی: تو هم در این دنیا و هم در دنیای دیگر هستی و من در هر دو دنیا بیخود از تو هستم.
گر جو به جوم کنی و بر باد دهییک جو نکنم عشق تو کم در دو جهان
هوش مصنوعی: اگر تمام دنیا را به باد بدهی و هیچ چیز از آن نداشته باشی، باز هم عشق تو را در دو جهان کم نمیکنم.