شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: غزل بیانگر این است که انسان باید از انزوا و تنهایی رهایی یابد. اینکه اگر فرد تنها باشد مثل یک قطره است و اگر به جمع بپیوندد، می‌تواند به بزرگی دریا تبدیل شود. با هر بار که درونیاتش را به جهان و دیگران پیوند دهد، به حقیقتی بزرگ‌تر و کلّی‌تر تبدیل می‌شود و در این حالت می‌تواند همه را در خود جای دهد.
دوش آمد و گفت: چند تنها باشیگر قطره نباشی همه دریا باشی
هوش مصنوعی: دیروز کسی آمد و گفت: چقدر میخواهی تنها بمانی؟ اگرچه ممکن است به اندازه یک قطره باشی، اما میتوانی دریا باشی.
هرگه که تنت جهان و دل جان گرددتو جان و جهان شوی همه ما باشی
هوش مصنوعی: هر بار که وجودت تپش و شوق زندگی پیدا کند، تو به معانی عمیقتر از زندگی دست پیدا خواهی کرد و به جمع ما ملحق خواهی شد.