شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از عشق و دل باختگی خود سخن میگوید. او اعلام میکند که به خاطر عشقش، کفر و دین را رها کرده و خود را گمراه و گرفتار مفلسی میداند. نام محبوبش دائماً در ذهنش حضور دارد و او این نام را مانند نگین در حلقه زلف معشوقش قرار داده است.
دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردمگمراهی و مفلسی یقینش کردم
هوش مصنوعی: دل را به معشوق سپردم و از مسیر شک و یقین خود را جدا کردم، در نتیجه به گمراهی و فقر روحی دچار شدم.
چون نامِ تو نقشِ دلِ من بود مدامدر حلقهٔ زلفِ تو نگینش کردم
هوش مصنوعی: هر زمان که نام تو در دل من میافتد، آن را مانند نگینی در حلقه زلفهای تو قرار میدهم.