شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از دل خود شکایت می‌کند که هیچ‌گونه آرامش و درمانی برای غم‌هایش ندارد. او به زلف معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید اگرچه می‌خواست با زلف او خود را تسکین دهد، اما معشوق او را رها کرده و به زمین می‌افکند، و به این ترتیب دل او در درد و رنج باقی می‌ماند.
بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیستدر درد بسوخت و هیچ درمانش نیست
هوش مصنوعی: دلِ من در غم به شدت رنج میبرد و آنقدر در ناراحتی است که هیچ راهی برای درمان آن وجود ندارد.
گفتم که سرِ زلفِ تو دستش گیرددر پای فکندی که سر آنش نیست
هوش مصنوعی: گفتم کسی با دستش چنگ به زلف تو بزند، اما تو آنقدر مغروری که هیچکس نمیتواند به تو نزدیک شود.