شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از زیبایی و جذابیت چشمان معشوق سخن می‌گوید. هنگامی که چشمانش به سوی او می‌نگرد، دلش را به شدت می‌زند و از غم و درد دلش خون می‌ریزد. او همچنین به پیوند و عشق عمیقش اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر زیبایی زلف معشوق، همه دردهایش را تحمل می‌کند، مانند درخت پسته که در یک تنگ شکر خود را می‌سازد.
چون دیده به روی تو نظر بگشایداز هر مژهای خون جگر بگشاید
هوش مصنوعی: وقتی چشمم به چهره تو میافتد، از هر مژهام اشکی از درد و غم می‌ریزد.
در صد گره‌ام ز زلف خم در خمِ توتا پسته به یک تنگ شکر بگشاید
هوش مصنوعی: من صد گره از زلف تو دارم و تا زمانی که پستهای در ظرف شکر باز شود، این گرهها را باز نمیکنم.