شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این ابیات به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارند. زلف بلند او و چشمانش حالتی پر از شیطنت و میل به خوشی را به تصویر می‌کشند. در پایان، به دهان معشوق اشاره می‌کند که به اندازه یک ذره می‌تواند نماد هستی یا نیستی باشد، به نوعی نشان‌دهنده قدرت کلام و بیان است.
زلفِ تو سرِ درازدستی داردچشمِ تو همه میل به مستی دارد
هوش مصنوعی: موهای تو به قدری بلند و زیباست که توجه همه را جلب می‌کند و چشمان تو پر از شوق و تمایل به شادی و لذت هستند.
امّا دهنت که ذرّهای را ماندیک ذرّه نه نیستی نه هستی دارد
هوش مصنوعی: اما دهانت به مانند ذرهای کوچک است که نه وجودی دارد و نه عدم.