تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۶

بنگر که دلم چه گونه مظلوم نمودگر زلف تو در وجود معدوم نمود
گر زلف ترا حال پریشانی داشتاز رستهٔ دندان تو منظوم نمود