تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۶

آن خندهٔ خوش اگرچه پیوسته بهَستاما به هزار و به آهسته بهَست
در بند درِ پستهٔ شورانگیزتکان شوری پسته نیز در بسته بهَست