شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عمق درد و رنج ناشی از عشق هستند. شاعر از تأثیر عشق بر خود صحبت می‌کند و می‌گوید که عشقش او را به عدم و نیستی می‌کشاند. هر لحظه از زندگی‌اش به نوعی ماتم و اندوه تبدیل می‌شود. گاهی عشقش به او جراحت میزند و گاهی هم با عشق و لب‌هایش مداوا و تسلی‌بخش او می‌شود.
عشقش ز وجودم عدمی میسازددر هر نفسیم ماتمی میسازد
هوش مصنوعی: عشق او باعث می‌شود که وجودم از بین برود و هر لحظه برایم تبدیل به سوگواری می‌شود.
گاهم بدو چشم میزند بر جان زخمگاهم به دو لعل مرهمی میسازد
هوش مصنوعی: گاهی به چشمانش نگاه میکنم که زخمهای دل را تسکین میدهد و گاهی لب‌هایش مانند مرهمی بر آن زخمها عمل می‌کند.