شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوبش می‌خواهد که او را به خاک نگرداند و به او احترام بگذارد. او بیان می‌کند که حتی اگر محبوبش او را به خاک بیندازد، همچنان آرزوی دسترسی به زلف او را دارد. در نهایت، شاعر امیدوار است که به دور زلف محبوب بگردد و به او نزدیک باشد.
گفتی که «تو را چو خاک گردانم پستتا نیز به زلفِ دلکشم ناری دست»
هوش مصنوعی: تو گفتی که من به قدری تو را خوار میکنم که حتی نتوانی به زلفهای محبوبم دستدرازی کنی.
خاکم مکن ای نگار! بادم گردانتا گِردِ سرِ زلفِ تو گَردم پیوست
هوش مصنوعی: ای نگار، مرا به خاک نریز و بگذار تا دور سر زلف تو بچرخم و به تو نزدیک شوم.