شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین غم و اندوه شاعر به خاطر دوری از محبوبش است. دل او پر از درد و عذاب است و جانش در حیرت به سر می‌برد. او در هر تار مویش نوحه‌گری برای بیان غمش دارد و همه‌ی این احساسات به امید شنیدن نغمه‌ای از محبوبش است. شاعر در این حالت انتظار دارد که محبوب پاسخ‌گو باشد یا به حالت دیگری در آید.
دل در غم تو غرقهٔ خونِ جگر استجانم متحیر و تنم بیخبر است
هوش مصنوعی: دل من به خاطر غم تو پر از درد و رنج است، جانم در حیرت و سردرگمی به سر می‌برد و بدنم از این حال بیخبر است.
در هر بن مویم ز تو صد نوحهگر استتا بنیوشی تو یا نه کاری دگر است
هوش مصنوعی: هر وقت در موهایم بنگری، صدای نالهکنندگان از عشق تو به گوش میرسد؛ تنها کافی است تو گوش بدهی یا اینکه به کار دیگری مشغول شوی.