شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ترس خود می‌گوید که مبادا مانند گذشته به هدف نرسد و حتی ممکن است با هم‌نفسانش نیز نتواند به مشترکات خود دست یابد. او بر این باور است که این لحظه‌ای که اکنون در آن قرار دارد، فرصتی ارزشمند است و ممکن است در تمام عمرش دیگر نتواند به چنین لحظه‌ای دست یابد.
ترسم که چو پیش ازین کم از کم نرسیمبا هم نفسان نیز فراهم نرسیم
هوش مصنوعی: میترسم که مانند گذشته، حتی از کمترین دیدارها نیز بیبهره بمانیم و نتوانیم با دوستان و همدیگر به هم برسیم.
این دم که دریم پس غنیمت داریمباشد که به عمر خود بدین دم نرسیم
هوش مصنوعی: این لحظه‌ای که در اختیار داریم، فرصتی ارزشمند است. ممکن است در آینده دیگر نتوانیم به چنین لحظههایی دسترسی پیدا کنیم، پس باید از آن استفاده کنیم.