شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان لحظهای میپردازد که مرگ و جدایی ما را از یکدیگر میگیرد. در این روز، روح پاک ما از بدنهایمان جدا میشود. شاعر به این موضوع اشاره میکند که با نبود ما، همچنان زیبایی و روشنایی جهان، نمادهایی مانند ماه، بر سر خاک ما میتابد.
روزی که بود روز هلاک من و تواز تن برهد روانِ پاک من و تو
هوش مصنوعی: روزی که به پایان عمر ما خواهد رسید، روح پاک من و تو از این جسم جدا خواهد شد.
ای بس که نباشیم وزین طاق کبودمه میتابد بر سر خاک من و تو
هوش مصنوعی: بسیاری به یاد ما نخواهند بود و این که زیر این آسمان آبی، نور ماه بر روی خاک من و تو میتابد.