شمارهٔ ۶۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ناامیدی و غم شاعر است. او از جان خود می‌خواهد که با دل غمگینش، رنج‌هایش را پاک کند. همچنین، شاعر به باده‌ای که از خاک سبزه‌ای سرشار شده اشاره دارد و از آن می‌خواهد که پیش از آنکه به خاک برگردد، او را تسلی دهد. به نوعی، این شعر به جستجوی شادی و رهایی از اندوه اشاره می‌کند.
جانا! می ده که با دلی غمناکمتا می زغم جهان بشوید پاکم
هوش مصنوعی: عزیزم! به من شرابی بده تا با آن دل غمگینم را تسکین دهم و از غمهای جهان پاک شوم.
هین باده! که سبزه آمد از خاک پدیدزان پیش که ناپدید گردد خاکم
هوش مصنوعی: باده را بیاور! چرا که سبزه از خاک سر بر آورد و قبل از آنکه خاک من ناپدید شود، بیایید از آن بهره بگیریم.