تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۸

گل بین که بر اطراف چمن مینازدوز سوی دگر سرو و سمن مینازد
هر گل که به ناز باز خندید چو صبحاز حسن تو یا ز شعرِ من مینازد