شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر با گل سخن می‌گوید و به آن اشاره می‌کند که وقتی به چشمانش نگاه می‌کند، کارش رو به راه می‌شود. گل در پاسخ می‌گوید که چون ابر می‌بارد، حالش خراب می‌شود و از خندیدن به گریه می‌افتد و این گریه، باران او را به زمین می‌ریزد. به طور کلی، این مضامین بیانگر ارتباط میان شادی و اندوه و تأثیر آن‌ها بر طبیعت است.
با گل گفتم: چو چشم آن میدارمکز خندهٔ تو گشاده گردد کارم
هوش مصنوعی: به گلی گفتم: وقتی به چشمان تو نگاه میکنم، کارهایم به خاطر خندۀ تو آسان می‌شود.
گل گفت: چو ابر گرید آید زارمکز خندیدن ریختن آرد بارم
هوش مصنوعی: گل گفت: وقتی که ابر ببارد و به شدت بگرید، من هم حالتی نزار پیدا میکنم، زیرا از شادمانیام به خاطر بارش، اشکهایم سرازیر می‌شود.