شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گفتگو با گل می‌پردازد و می‌گوید با عمری که دارد، به نظر می‌رسد باید از زندگی خداحافظی کند. گل پاسخ می‌دهد که اگر در جهان جایی نیست، پس بهتر است بر سر پا بماند و با دیگران دست به دست برود. این گفت‌وگو به نوعی به تکرار و بی‌معنایی زندگی اشاره دارد.
با گل گفتم که با چنین عمر که هستانگار که نیست رخت بر باید بست
هوش مصنوعی: به گل گفتم که با توجه به اینکه این عمر خیلی کوتاه است، انگار که هیچ نیست. پس بهتر است از زندگی لذت ببریم و چادر بر سر بگذاریم.
گل گفت: چو نیست در جهان جای نشستهم بر سر پای میروم دست به دست
هوش مصنوعی: گل گفت: وقتی که جایی برای نشستن در دنیا وجود ندارد، من هم بر روی پاهایم میروم و دست در دست دیگران میگذارم.