شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از محبوب خود می‌خواهد که اگر موهایش مانند شب تاریک است، او نیز به او بپیوندد تا زیبایی‌هایشان در کنار هم نمایان شود. همچنین، شاعر به صبح اشاره می‌کند و می‌گوید اگر دلش نمی‌خواهد از او دور شود، باید از جایی که برآمده برود تا نور عشقشان را نشان دهد.
گر زلفِ بتم نیی تو ای شب بسر آیتا کی ز درازی تو کوتاهتر آی
هوش مصنوعی: اگر زیبایی محبوبم را نداری، ای شب! تا کی باید با تاریکی تو مدارا کنم و به انتظار کم شدن این شب و طولانی بودنش بنشینم؟
وی صبح اگر از دل کُهْ میندمییعنی که ز سنگ آخر از پرده برآی
هوش مصنوعی: اگر صبحگاه از دل کوه بخواهد برآید، یعنی اینکه از سنگی که در انتهای آن قرار دارد، به طور ناگهانی جلوهای شگفتانگیز خواهد داشت.