شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از احساس عمیق غم و اندوه خود صحبت می‌کند. او به عهدی که با مصیبت بسته اشاره می‌کند و از دل خونی‌اش می‌گوید. وجودش به مانند شمعی سوخته است و از جانی خسته و امیدی گسسته سخن می‌گوید. اشک‌هایش همواره جاری هستند و نشان‌دهنده درد و رنج او هستند.
امروز منم عهد مصیبت بستهبرخاسته دل میان خون بنشسته
هوش مصنوعی: امروز من خود را به تحمل سختیها متعهد کردهام و دلنوشتههایم را در حالی که در خون خود غوطهورم، آماده کردهام.
چون شمع تنی سوخته جانی خستهامید گسسته اشک در پیوسته
هوش مصنوعی: شبیه شمعی هستم که جسمم سوخته و روحی خسته دارم؛ با امیدی که از هم پاشیده و اشکهایم پیوسته جاری هستند.