شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود درباره فراق محبوب سخن می‌گوید. او خود را به شمعی تشبیه می‌کند که در آتش عشق می‌سوزد و اشک‌هایش همچون پیشکش به محبوبش است. او در این سوز و اندوه، گریستن را برای خود لذتبخش می‌داند و از درد فراق احساس خوشی می‌کند.
شمعم که حریف آتشم می‌آیدوز اشک همه پیشکشم می‌آید
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که در برابر آتش قرار دارم و از اشکهایم، به عنوان پیشکش، استفاده میکنم.
در سوز مصیبت فراقِ تو چو شمعبر خویش گریستن خوشم می‌آید
هوش مصنوعی: در دوران درد و رنج دوری از تو، مانند شمعی که خودش را میسوزاند، از غم و اندوه خودم لذت میبرم.