تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۶۳

چون گل به دل افروخته میباید بودچون غنچه به لب دوخته میباید بود
چون هست وبالِ ما سخن گفتن ماچون شمع زبان سوخته میباید بود