شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شمعی صحبت می‌کند که باید از دل پراضطرابش شعله‌ور شود و بسوزد. او می‌خواهد که شمع به مانند عودی که در مجمر می‌سوزد، بسوزد و آتشین باشد. شاعر اشاره دارد که در جمع دوستان و در زمان‌هایی که شیرینی و خوشی وجود دارد، باید بداند که وقتی محرم و نزدیک به او نیست، نباید بی‌پروا عمل کند. این شعر به مظلومیت و احساسات عمیق اشاره دارد.
ای شمع! دمی از دل مضطر میزنمیسوز و نفس چو عود مجمر میزن
هوش مصنوعی: ای شمع! لحظهای از دل حزین و پریشان خود بگذران، بسوز و مانند بویی که از عود برخاسته میوزد، نفس بکش.
در صحبت شهد خام بودی میسوزچون محرم او نیامدی سر میزن
هوش مصنوعی: در گفتوگو با شیرینی، خام بودی و مثل کسی که در حال سوختن باشد، وقتی که به پوشش راز وارد نشدی، سر از کار میزدی.