تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۶

پروانه به شمع گفت: غم بیشستیگر سوز من و تو را نه در پیشستی
هرچند سرِ منت نبودست دمیای کاش که یک دمت سرِ خویشستی