تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۱۸

چون شمعِ جمال خود به پروانه نمودپروانه ز شوقِ او فرود آمد زود
شمعش گفتا: چه بود گفت: آمدهامتا جمله تو باشم و نمییارم بود